ذكر گرديد ارتباط ميان دو تاريخ ( 427 و 468 ) كه 41 سال فاصله است و نيز ارتباط اين دو تاريخ با اين بيان كه « لوكرى از مردان نامى اواخر قرن پنجم بوده » و با اينكه وى از شاگردان بهمنيار ( متوفى 458 ) مىباشد ، كمى مشكل است ، زيرا طبق تاريخهاى مذكور لوكرى در نيمهء اول قرن پنجم ( 427 ) بايد شهرتى داشته باشد تا بتواند دستيار دانشمندان نامى گردد و به كار اصلاح تقويم و زيج بپردازد ؛ علاوه بر آن لوكرى چه اواسط روزگار بهمنيار را درك كرده باشد و چه اواخر آن را از مردان نامى اواخر قرن پنجم محسوب نمىشود بلكه با توجه به احوال شاگردانش ، وى در نيمهء قرن پنجم هم شهرت بسزايى داشته است . دربارهء اينكه لوكرى محضر ابن سينا را درك كرده باشد نشانى نيافتم . وى قدر مسلم فلسفهء شيخ را به يك واسطه بدست آورده و پس از آنكه در معارف آن روزگار مقام شامخى يافته به خراسان آمده و در آن نواحى به تبليغ و نشر فلسفه پرداخته است « . . . و در خراسان انتشار علوم حكمت از او شد » ( درة الاخبار ، صفحه 80 - 81 ) . بيهقى در « تتمهء صوان الحكمة » ( صفحه 120 - 124 ) گويد : « وى عالم به اجزاء علوم حكمى بود و در پيرى بينائى خود را از دست داد » در « مجالس المؤمنين » قاضى نور اللّه شوشترى ( مجلس 7 صفحه 339 ) و « روضات الجنات » خوانسارى ( صفحه 609 ) آمده كه خواجهء طوسى در معارف عقلى شاگرد فريد الدين داماد است و او شاگرد سيد صدر الدين سرخسى ( يا نيشابورى ) و او شاگرد افضل الدين غيلانى و او شاگرد ابو العباس لوكرى بوده است . نگارنده در كتابخانهء شخصى آقاى محمد جزائرى شوشترى نسخهء كهنى از شرح اشارات خواجهء طوسى به شماره 101 ديدم كه گويا تاريخ كتابت آن پيش از تأليف مجالس المؤمنين بود و بر پشت نخستين برگ آن اين يادداشت نوشته شده بود : « ذكر أنّ خواجه نصير الدين طاب مثواه اخذ كتاب الاشارات من فريد الدين داماد و هو من السّيد ضياء الدين ( در مجالس المؤمنين و روضات الجنات سيد صدر الدين آمده )